Nie tylko o serialach

Zanim Hatak.pl umieści mój tekst o najnowszym odcinku "Doktora House'a", ja daję Wam go w pełnej okazałości już teraz. Enjoy!

Najświeższy odcinek „Doktora House’a“ został zdominowany przez pojawienie się matki głównego bohatera.

Gregory, unikający swojej matki, to żadna nowość. Nie dziwi więc fakt, że gdy diagnosta widzi Wilsona na korytarzu szpitala, idącego ramię w ramię z jego rodzicielką, ma wtedy jedyną uwagę: „SMITBAWS“ („Stabing Me In The Back As We Speak“ – „Wbija Mi Nóż W Plecy Dokładnie W Tej Chwili“). O niechęci spotkania z matką wiedzą wszyscy, łącznie z nią samą. W tym świetle, sposób, w jaki Blythe doprowadza do spotkania z Synem, jest wyjątkowo pomysłowy, udany i prawdopodobny charakterologicznie. Przekonanie Wilsona, niebezpośrednimi drogami, że ma raka, był wyjątkowo trafny i skuteczny. W końcu Greg musiał skądś nauczyć się sztuki manipulacji.

Powrót wątku biologicznego ojca House’a też był niezły, choć nie budził tak wielkich emocji, jak mógłby, gdyby ciekawiej go poprowadzić. Ostatnie zdanie odcinka może wskazywać jednak na dalszy rozwój wydarzeń, związanych z tym pomysłem. Być może wtedy twórcy zdecydują się na ciekawsze zagrania. Na razie idzie im średnio. Zwłaszcza, że zdanie, wypowiedziane przez Wilsona, który zauważa, że matka House’a jest dziwką, zupełnie nie pasuje do tego bohatera. Od kiedy James wygłasza takie uwagi?!

Wątek pacjenta tygodnia natomiast średnio przypadł mi do gustu. W zasadzie nie było w nim niczego, czego w zbliżonej formie, nie widzielibyśmy już wcześniej. Nie przykuł więc mojej uwagi i oglądałem go z zupełną obojętnością. No, może poza momentem, w którym pacjent przytoczył wydarzenia z mojego ulubionego serialu, którym są „Przyjaciele“. Wtedy uśmiech zawitał na mojej twarzy.

Doktor Park odlatująca po LSD, to być może zabawny wątek na papierze, jednak zupełnie mnie do siebie nie przekonał w tym odcinku. Pewnie dlatego, że Park nie zrobiła nic szalonego i w zasadzie wyglądała tak, jak zwykle, (co zresztą skrzętnie wynotował Chase). Jej krótkie halucynacje też ani mnie ziębiły, ani grzały. Jedyne, co było w miarę ciekawego w tej sytuacji, to fakt, że „Ojciec“ House’a był jedynym, który potrafił ją udobruchać i uspokoić.

Także, w największym skrócie - „Love is Blind" to nic szczególnego.

Szczerze liczę, że nowe odcinki, których emisja rozpocznie się 9 kwietnia, będą stały już na bardzo wysokim poziomie, godnym najlepszych dni serialu. Tak, byśmy mogli zakończyć przygodę z „Doktorem Housem“, smucąc się, że to już finał. 

Ocena: 5/10

Z niewiadomych powodów nie mogę odtworzyć żadnego wideo na stronie głównej YouTube'a. I chciałem sprawdzić czy uda mi się je uruchomić, gdy wkleję je na stronę.

Ciekawe czy będzie działać? Oby! ;)

"Veronica Mars" to serial stworzony przez Roba Thomasa, który emitowany był jedynie przez trzy sezony. Piszę "jedynie", gdyż "Veronica Mars" to jeden z najleszych seriali, jakie dane mi było oglądać.

Ta produkcja to mariaż pomiędzy serialem dla młodzieży, a historią kryminalną. Opowiada o bardzo nietypowej nastolatce, która w wolnym czasie para się zawodem detektywa, idąc tym samym w ślady ojca, niegdyś miejscowego szeryfa.
Fabuła skupia się na różnorodnych zagadkach kryminalnych, przed których rozwiązaniem staje nasza protagonistka oraz na wzlotach i upadkach jej życia "prywatnego".
Celowo wziąłem to słowo w cudzysłów, gdyż granica pomiędzy tym, co niejako służbowe, a tym co prywatne jest mocno zatarta. Dość powiedzieć, że w pierwszym sezonie Veronica będzie chciała rozwiązać zagadkę śmierci swojej najlepszej przyjaciółki oraz odnależć sprawcę gwałtu, którego sama padła ofiarą.

Główną osią fabuły każdego sezonu jest większa, poważniejsza tajemnica, którą za wszelką cenę chce rozwiązać panna Mars. Często dlatego, że mają one z nią bezpośredni związek. Okazuje się też, że mniejsze zagadki, rozwiązywane w poszczególnych odcinkach, mają wpływ na rozwikłanie tej największej, dużo poważniejszej, trwającej cały sezon.

Czynnikami, które najbardziej przyciągają w tej produkcji są: doskonały, spójny scenariusz, urok osobisty głównej bohaterki, jej przyjacielskie relacje z ojcem oraz specyficzne ze znajomymi, a także niezliczona liczba doskonałych, przezabawnych tekstów i odwołań do kultury.
Zagadki kryminalne, przed których rozwiązaniem stanie główna bohaterka, też są ciekawie i umiejętnie poprowadzone. Zaskakuje także różnorodność tematyczna pojawiających się śledztw.
Każdy odcinek jest wyśmienity, gdyż mocno angażuje widza emocjonalnie, zarówno w momentach skłaniająych do śmiechu, jak i dramatycznych. Uważam, że dlatego serial wciąga w zaskakującym tempie.

Warto też wspomnieć, że każda z postaci pojawiających się na ekranie, jest wiarygodna, posiada głębię emocjonalną i wyróżnia się w swój szczególny sposób.
Główna bohaterka mogłaby obdarzyć swoją charyzmą i zapałem do działania rzeszę innych telewizyjnych postaci.
Ogromna w tym zasługa doskonale dobranej obsady, która staje na wysokości zadania i w idealny sposób oddaje emocje targające poszczególnymi bohaterami.

Poza Kirsten Bell, wcielającą się w Veronicę, na szczególną uwagę zasługują Jason Dohring (Logan), Enrico Colantoni (Keith Mars), Percy Daggs III (Wallace), Amanda Seyfried (Lily), Teddy Dunn (Duncan), Ryan Hansen (Dick), czy Michael Muhney (Szeryf Lamb).
W zasadzie każdy z aktorów, którzy pojawili się w serialu może pochwalić się doskonałą rolą. Pod tym względem panuje tu prawdziwy profesjonalizm.

Serial charakteryzuje także bardzo dobra muzyka.
Dostajemy tutaj wiele ciekawych i wpadających w ucho utworów, które dobrze wpasowują się w klimat tej opowieści. Pojawiają się tutaj takie interesujące kawałki jak: "We Used to be friends" The Dandy Warhols, "Such great Heigths" Postal Service, "I turn my camera on" Spoon, "Right Here, Right Now" Fatboy Slima, "Word Up" Korn, "No Sleep Tonight" The Faders, "Sweet Caroline" Neila Diamonda, czy "Pon de Replay" Rihanny.
Dodatkowo tutaj (i tu) można odnaleźć pełną listę utworów, a także zapoznać się z oficjalnym soundtrackiem.

Wymienione wyżej atuty składają się na obraz doskonałego serialu. Dziwi więc decyzja stacji CW (oraz wytwórni Warner Brothers), by produkcję zdjąć z anteny po zaledwie trzech sezonach. Zwłaszcza, jeśli weźmiemy pod uwagę, że seria cieszyła się sporą popularnością, także wśród krytyków.
Konkretne okoliczności, w jakich doszło do podjęcia decyzji o nie przedłużaniu kontraktu, nadal owiane są tajemnicą. (Być może miały na to wpływ jakieś gry personalne wewnątrz studia?)
Wiadomo natomiast, że Rob Thomas stworzył obszerny trailer, czy wręcz cały fragment czwartego sezonu, który widzowie mogli obejrzeć na DVD z trzecią serią serialu.
Pojawiły się też plotki na temat ewentualnego filmu kinowego. Niestety nic dotychczas nie zostało potwierdzone. Fani jednak wzięli sprawy w swoje ręce. Na tej stronie znajdziecie wszystkie potrzebne informacje, by móc wspomóc twórców w ich dążeniu do stworzenia filmu, zamykającego serialowe wątki. Jeśli zaczniemy działać, może wreszcie ten projekt ruszy w odpowiednim kierunku.

Dodatkowe informacje:
-> Produkcja nominowana była do 15 nagród, w tym Sattellite Awards, Televison Critics Association Awards, Writers Guild of USA Awards, czy Teen Choice Awards.
-> Wśród gościnnych gwiazd, które pojawiły się w serialu warto wspomnieć m.in: Carismę Carpenter (z "Buffy" i "Angela"), Paula Rudda (produkcje filmowe oraz "Friends"), Nelsana Ellisa (z "True Blood"), Leighton Meester (z "Gossip Girl"), Alyson Hanigan (z "Buffy"), czy nawet Paris Hilton.

->Jedna z postaci, która pojawia się w trzecim sezonie, ma polskie korzenie. Chłopak nazywa się Staś Piznarski, także jest naszym rodakiem. :)
-> Serialowe koneksje: Sądząc po przytaczanych przez nią cytatach, Veronica ogląda/zna takie produkcje jak "Battlestar Galactica", "Gilmore Girls", czy "Friends".
Serial Roba Thomasa był natomiast cytowany w "The O.C", gdy w trzecim sezonie, podczas kłótni Summer-Marissa jedna mówi do drugiej: "Well aren't you just a regular Veronica Mars? Way to solve this weeks mystery!"
W jednym z epizodów trzeciej serii "Heroes" doszło natomiast do ponownego spotkania Kirstin Bell i Francisa Capry.

Kirsten Bell to także głos Plotkary w "Gossip Girl".
-> W jednym z odcinków, niejako dotyczącym problemu dziecięcych żołnierzy w Ugandzie, pojawia się krótka kampania na rzecz InvisibleChildren.com
-> Tutaj można odnaleźć recenzje poszczególnych odcinków, które wyszły z pod ręki Billie Doux.

Ogólnie rzecz biorąc – "Veronica Mars" to rozrywka najwyższej klasy, która przysparza widzowi szerokiego spektrum wrażeń. Z tego powodu niezmiernie się cieszę, że dane mi było odkryć ten serial i cieszyć się jego urokami (chociaż) przez 64 odcinki.
Teraz nie pozostaje mi nic innego jak najserdeczniej go Wam polecić! Z czystym sumieniem wystawiam temu dziełu najwyższy znak jakości i mocno zachęcam, by spędzić z nim wiele emocjonujących chwil.

Trzeci sezon "Chucka" jest równie dobry, co dwa poprzednie. Momentami może nawet lepszy. A pomyśleć, że trzecia seria mogła w ogóle nie powstać.

W trakcie trwania "dwójki" podjęto bowiem decyzję, że serial zostaje zdjęty z anteny. Ta informacja nie zadowoliła fanów, więc postanowili wziąć sprawy w swoje ręce i coś z tym fantem zrobić. Udało im się namówić sieć Subway, aby została sponsorem serialu i wyłożyła pieniądze na jego produkcję. Ogromne podziękowania należą się szefom Subwaya, gdyż to właśnie dzięki nim mogliśmy cieszyć się bardzo dobrym sezonem. Także - Dziękuję. :) Po czym z wstępu okołoserialowego przechodzę do wydarzeń świata przedstawionego.

Sezon trzeci zaczyna się w sześć miesięcy po wydarzeniach z finału "dwójki", w którym Chuck ściągnął do swojego mózgu Intersect 2.0, co sprawiło, że posiadł teraz nowe umiejętności, w tym sztuki walki(!).

Zaskakująco, na początku sezonu akcja idzie podobnymi ścieżkami, co wcześniej, co oznacza, że Chuck i Morgan znów pracują w BuyMore, Chuck i Sarah ciągle nie są parą, a Casey zachowuje się tak jak dotychczas.
Wszystko to jest spowodowane decyzją, jaką Bartowski podjął podczas tych sześciu miesięcy, które upłynęły od czasu wielkiego finału.

Już od kilku ładnych lat prowadzę bloga poświęconego zagadnieniom serialowo-filmowym.

Jakiś czas temu postanowiłem stworzyć spis treści dla wpisów z tamtej strony i tak założyłem poniższy blog.

Ostatnio stwierdziłem, że posiadając tak dobry adres jak "serialowy.blox.pl", szkoda by go nie wykorzystać do rozpropagowania moich recenzyjnych treści. Postanowiłem więc umieszczać także tutaj moje wpisy dotyczące seriali.

Postaram się umieszczać nowy wpis co kilka dni, także zapraszam do odwiedzin. :)

Pełna lista oglądanych przeze mnie produkcji znajduje się natomiast w dziale Spis Treści.

Serdecznie zapraszam do lektury! :)

Drugi sezon "Czystej Krwi" rozpoczyna się dokładnie w momencie, w którym skończył się pierwszy – gdy Sookie wraz z Tarą i Samem odnajdują czyjeś ciało w samochodzie, na parkingu przed barem.
Okazuje się, że jest to ciało kobiety, która ma wycięte serce(!).
To dziwne morderstwo będzie pierwszą z zagadek nowego sezonu.

W "dwójce" dostajemy dwa główne wątki napędzające fabułę oraz całą masę pomniejszych historii, które także są szalenie intrygujące, a czasami nawet okazują się częścią większej całości.
Dwoma przewodnimi wątkami, o których mowa są: tajemnicza kobieta Maryann, która wydaje się mieć jakąś magiczną moc nad mieszkańcami miasteczka, oraz zatarg pomiędzy wampirami, a Fellowship of the Sun, chrześcijańską organizacją, która nienawidzi tych "stworzeń Ciemności".

Ciekawe są również wątki dotyczące ludzi ze zdolnościami. Okazuje się bowiem, że na świecie żyje więcej telepatów, takich jak Sookie oraz shape-shifterów, takich jak Sam. Wprawdzie innych przedstawicieli ich "gatunków" nie oglądamy długo, jednak ich pojawienie się jest bardzo ciekawe, ze względu na informacje, jakich dzięki nim dowiadujemy się o naszych bohaterach i ich umiejętnościach. Cieszę się też na to, że w sezonie trzecim najprawdopodniej dowiemy się o nich jeszcze więcej, gdyż rozwój wydarzeń wskazuje na dokładnie taki obrót spraw.

Nie chcę wchodzić już w więcej szczgółów dotyczących fabuły. Powiem jedynie, że "True Blood" jest nadal doskonale napisany, wyreżyserowany i zagrany, tak że każdy odcinek jest szalenie wciągający i niezmiernie emocjonujący. Ostatnimi czasy mało który serial budzi we mnie aż tak silne fizyczne reakcje i głębokie emocjonalne zaangażowanie. I choć pod koniec sezonu zawrotne tempo wydarzeń nieco spowalnia, to i tak serial nadal bardzo dobrze się ogląda.
Z ogromną chęcią sięgnę po sezon trzeci, (którego premierowy odcinek wyemitowany zostanie już 13 czerwca), kiedy już uzbiera się odpowiednia pula nowych odcinków. To dlatego, że cliffhangery w tym serialu są tak perfekcyjnie skonstruowane, że nie wyobrażam sobie, żebym mógł oglądać jedynie jeden odcinek na tydzień.

To w zasadzie tyle z informacji, jakimi chciałem się podzielić w temacie drugiego sezonu "True Blood". To jednak nie koniec tego wpisu, gdyż chciałem poruszyć jeszcze kilka dodatkowych spraw.

Pierwszą z nich jest kilka słów o napoju Tru Blood. Tak jak zapowiadałem, podczas swojego zeszłorocznego wyjazdu zbadałem czy krwisty napój rzeczywiście dostępny jest w sklepach.
Odpowiedź jest następująca – i tak, i nie!
Nie, ponieważ w zasadzie dystrybucja napoju prowadzona jest jedynie przez internetowy sklep HBO.com, gdzie można zamówić sobie czteropak, bądź większą ilość syntetycznej krwi, za dość przystępną cenę 16 dolarów za cztery 400ml butelki. (Niestety dostawa przewidziana jest tylko na terenie USA i Kanady, ale są ludzie na eBay’u, którzy sprzedają napój już na globalną skalę).
Tak, ponieważ jakimś niespodziewanym zbiegiem okoliczności natrafiłem na pojednyczny sklep, który sam zamówił opakowania "krwi", wprowadzając ją do zwykłej dystrybucji. Możliwe więc, że nie tylko sprzedawcy Hot Topica w centrum Hollywood & Highland wpadli na ten pomysł.

Stałem się więc (prze)szczęśliwym posiadaczem "syntetycznej krwi". :D I z chęcią podzielę się zdobytymi wrażeniami.
Tru Blood jest bardzo smacznym i bardzo słodkim napojem o smaku "krwawej pomarańczy". Jego konsystencja jest jak konsystencja innych lekko-gazowanych napojów, a nie taka jaka "być powinna", czyli gęsta i lepka, jak sama krew. (Co zresztą byłoby do osiągnięcia, chociażby poprzez zastosowanie mikstury, jaka stosowana jest do wytworzenia serialowej "syntetycznej krwi").
Jeśli chodzi o sam smak napoju, to zaskakująco przypomina on mocno... tabletki musujące Plusssz zmieszane z pomarańczowo-brzoskiwiowym napojem Tymbarka. Dodatkowo znajduje się w nim duża zawartość cukru, co daje bardzo słodki posmak.
Choć nie jestem do końca przekonany czy samodzielne zmieszanie tych składników dałoby identyczny efekt smakowy, to jednak właśnie takie konkretne skojarzenia przyszły mi i S. do głowy po spróbowaniu tego napoju.
Jedno jest jednak pewne – Tru Blood jest naprawdę smaczne i mogę je szczerze polecić jako przemiły dodatek do doskonałego serialu. :) (Jako prezent dla fana sprawdza się więc znakomicie).

Drugą ciekawą sprawą jest informacja dotycząca zlotu fanów serialu, który ma się odbyć w dniach 6-8 sierpnia w Northampton, w Wlk. Brytanii. Więcej na ten temat można przeczytać tutaj. Może ktoś z Was akurat będzie miał szansę się tam wybrać? :)

Ostatnią rzeczą, o jakiej chciałbym wspomnieć, są mini-epizody, stworzone przez Allana Balla, aby umilić widzom czas oczekiwania na trzeci sezon serialu. Ich sześcioodcinkowa seria jest do odnalezienia chociażby tutaj.

Teraz to już wszystko, czym chciałem się podzielić.

"True Blood" to jeden z najnowszych seriali HBO, skupiający się na tematyce wampirów. Twórcą serialu jest Alan Ball, człowiek który stworzył "Sześć stóp pod ziemią", a sama opowieść oparta jest na serii książek pani Charlaine Harris.

"Czysta Krew" jest intrygującym serialem, ponieważ podejście twórców do wampirzej tematyki jest bardzo ciekawe.

Po pierwsze – wizja wampirów pozostała w zgodzie z "kanonem" opowieści o nich. Wampiry nie mogą wychodzić na światło słoneczne, mogą zginąć od drewnianego kołka, niektóre potrafią zamienić się w nietoperze lub inne zwierzęta, a do tego są super-szybkie (tak jak to było już w "Wywiadzie z wampirem", który udało mi się ostatnio, (w końcu), obejrzeć).

Pewne zmiany też są, ale są one bardzo intrygujące i mieszczące się w zasadach "kanonu". Wampiry obawiają się… srebra (tak jak to normalnie przystało wilkołakom), natomiast ani czosnek, ani woda święcona zupełnie na nie nie działają. Potrafią mesmeryzować ludzi (innymi słowy oczarowywać), a mieszkając wspólnie, w "hordach" robią się bardziej niebezpieczne i trzymają się swojej krwiożerczej natury. Natomiast jeśli zamieszkają same, niewiele będą się różnić od zwykłych ludzi. Ot, czasami będą musiały wypić trochę krwi.

Co sprowadza nas do następnego punktu – czyli napoju "Tru Blood", stworzonego przez Japończyków, będącego syntetyczną krwią. :)
Dzięki niemu wampiry mogą zaspokoić swoje potrzeby żywieniowe i swobodnie żyć wśród zwykłych śmiertelników.

Po trzecie – "coming out of coffins", wyjście z ukrycia.
Od niedawna wampiry "wyszły ze swoich trumien" i żyją wspólnie z normalnymi ludźmi. Dzięki syntetycznej krwi jest to dla nich możliwe i relatywnie mało uciążliwe.
Jest nawet Liga Wampirów - organizacja walcząca o większe prawa dla tej "mniejszości społecznej".

Po czwarte – nie tylko wampiry wysysają krew. Także ludzie zaczęli żywic się krwią wampirów, dla własnych celów. Dzięki tzw. "v-juice" człowiekowi rośnie libido, a wszystkie zmysły są bardzo wyczulone na otaczający świat, także zażywający zupełnie "odlatuje" po jej wypiciu. Z tego powodu “V” traktuje się jak narkotyk. Do tego należy jeszcze dodać, że jest to doskonałe… lekarstwo, ponieważ odżegnuje wszelkie choroby.



To nie wszystkie powody, dla których "Czysta Krew" jest intrygująca i wciągająca zarazem.

Dochodzą do tego nietypowe postacie.
Główna bohaterka Sookie Stockhouse jest kelnerką, posiadającą pewną zaskakującą umiejętność. Potrafi bowiem… czytać ludziom w myślach. Jest to zarazem jej dar, jak i przekleństwo. Utrudnia ono bowiem normalne kontakty z innymi. (Dlatego, gdy do miasta wprowadza się wampir Bill, a ona nie potrafi usłyszeć ani jednej jego myśli, jest nim oczarowana i chętna bliższego poznania. Przy nim po prostu może odpocząć, nie musi się starać nie "podsłuchiwać" myśli swoich bliskich).

Jej przyjaciółka Tara, jest pyskatą młodą kobietą, nie potrafiącą ostać się w żadnej pracy. Od lat podkochuje się w bracie Sookie – Jasonie, który nie dość, że jest podrywaczem, to jeszcze seksoholikiem.
Właściciel baru, w którym pracuje Sookie – Sam Merlott, od dawna zakochany jest w swojej podopiecznej. Sam jest samotnikiem i osobą, która sprawia wrażenie jakby skrywała jakąś tajemnicę.
Do tego wszystkiego dochodzi nowy/stary mieszkaniec Bon Temps – wampir Bill Compton. Bill za życia mieszkał w miejscowości, dopóki nie wyruszył na wojnę (Secesyjną), a w wampira został zamieniony tuż przed powrotem do domu.
Fakt, iż jest wampirem sprawia, że jest to wyjątkowo ciekawa postać. To on wprowadza nas w arkana zasad rządzących ich światem.
Pojawiają się też inne postacie, które wnoszą wiele smaku i rozywki do tej opowieści. Dość wspomnieć o kucharzu Lafayettcie, który jest wyjątkowo dającą się lubić postacią, czy babci Sookie – kobiecie, która zawsze posłuży dobrą radą.
Dochodzi do tego jeszcze "mistyczny pies", jak go nazwała S. – zwierzę, które pojawia się zawsze, gdy naszej bohaterce grozi jakieś niebezpieczeństwo. ;)

Siłą napędową intrygi są jednak niewyjaśnione morderstwa młodych kobiet, mieszkających w miasteczku. Ktoś zabija je z wielkim okrucieństwem, a władze nie potrafią ustalić tożsamości sprawcy. Głównym podejrzanym jest brat Sookie – Jason Stockhouse, gdyż to on był ostatnią osobą, z którą kontaktowały się wszystkie zabite kobiety. Podejrzenia padają także na Billa, gdyż to właśnie jego przyjazd rozpoczął okres morderstw w miasteczku.
Na rozwiązanie zagadki trzeba będzie poczekać do końca sezonu. Po drodze jednak dostaniemy ogromną liczbę cliffhangerów – akcja zostanie przerwana w najbardziej intrygującym momencie, a my nie będziemy mogli się doczekać, co będzie dalej.
Co sprowadza mnie do kolejnej rzeczy, które niezmiernie mi się w "True Blood" podoba. Jest nią linearność historii – nowy odcinek zaczyna się dokładnie w momencie, w którym skończył się poprzedni. Dzięki temu ma się wrażenie, jak gdyby samemu było się mieszkańcem miasteczka, uczestniczącym dzień po dniu w oglądanych wydarzeniach.

Serial jest bardzo klimatyczny. Poprzez umieszczenie akcji gdzieś wśród bagien Luizjany, atmosfera wydaje się duszna i gorąca. Odczuwa się panujący w Bon Temps klimat. Dochodzą do tego mroczne nocne kadry oraz obecność wampirów, po których nie wiadomo czego się spodziewać.
Zestawienie tych dwóch światów – małomiasteczkowego życia i nieśmiertelnego wampirzego żywota, daje bardzo ciekawe efekty i prowadzi do ciekawych refleksji na temat życia i podejścia ludzi do nieznanego.
Atmosferę budują także śmiałe sceny seksu oraz ukazana w realistyczny sposób przemoc.

Poza tym wszyscy bohaterowie mówią z południowo-amerykańskim akcentem, do którego trzeba się przyzwyczaić. Mi przyszło to bardzo latwo, ale niektórzy z moich znajomych nie przebrnęli nawet jednego odcinka, tak ich ten akcent do siebie zraził. Dlatego też zawczasu uprzedzam o jego występowaniu. Mam nadzieję, że wy nie dacie mu się zrazić, gdyż serial jest naprawdę wart oglądania. :)

Na zakończenie warto wspomnieć także o bardzo klimatycznej, specyficznej czołówce serialu. Widać w niej zarówno martwe zwierzęta, modlących się ludzi, jak i uprawiającą seks parę, czy osoby tańczące w nocnym klubie. A wszystko to w rytm piosenki "Bad Things" Jace’a Everetta, która jest bardzo dynamiczna i przyjemna, a z drugiej strony posiada nutkę tajemniczości, a nawet grozy. Daje to istną mieszankę wybuchową i czołówkę ogląda (i słucha) się z zaskoczeniem i przyjemnością.
(Moja ulubiona część to ta, w której oglądamy etapy rozpadu martwego lisa) ;)

Interesting info:
-> "True Blood" otrzymało bardzo wiele nagród środowiska filmowego, w tym najważniejsze: Złoty Glob dla Anny Paquin, za jej rolę Sookie Stockhouse, Sattelite Awards dla Anny Paquin i Nelsana Ellisa (Lafayette), a także Emmy w kategorii najlepszy casting oraz nagrodę magazynu Entertainment Weekly w kategorii: najlepszy serial dramatyczny.
Do tego czytelnicy serwisu Popcorner uznali serial za najlepszy debiut 2008 roku.
-> W serialu pojawiają się aktorzy znani z innych produkcji. Oprócz Anny Paquin, którą mogliśmy oglądać chociażby w "X-Menach", w "Czystej Krwi" możemy oglądać Lizzie Caplan, znaną z "Cloverfielda" i "Mean Girls", Todda Lowe’a, znanego z "Gilmore Girls" (chłopak Lane) oraz Zelijko Ivanka, który występował w ostatnim sezonie "Heroes".
-> Serial jest raczej ponury i mroczny, jednak da się odnaleźć w nim wiele humorystycznych momentów. Mnie szczególnie podobała się ta wymiana zdań:
-"Can I ask you a personal question?
-Well, you were just licking the blood from my head, it doesn't get more personal than that." ;)
-> Bardzo podoba mi się też nazwa baru prowadzonego przez wampiry. Zwie się on bowiem "Fangtasia" :)
-> Umieszczono nawet odniesienie do stacji HBO, która jest producentem serialu. W rozmowie telefonicznej jedna z bohaterek mówi swojej córce, żeby nie oglądała strasznych filmów na HBO. ;)
-> Twórcy cytują tutaj inne produkcje filmowe. Wspomina się tutaj nie tylko Buffy, czy Blade’a (czyli "pogromców wampirów"), ale nawet serial "Heroes" :)
-> Bardzo podoba mi się też dopracowanie szczegółów w serialu. W pewnym momencie widzimy bowiem okładkę magazynu z napisem "Angelina adoptowała wampirze dziecko". Uważam, że to bardzo zabawne. :D
-> Soundtrack serialu, wraz z genialną piosenką "Bad Things" można znaleźć tutaj. (via iTunes)
-> Należy także dodać, że akcja promocyjna serialu jest bardzo ciekawa.

Nie dość, że serial promują bardzo pomysłowe i dopracowane wizualnie plakaty, to jeszcze twórcy zdecydowali się wypuścić na rynek… napój "Tru Blood".
Poniżej znajdziecie plakaty reklamujące ten produkt. We wrześniu miał trafić na sklepowe półki, więc pewnie na wyjeździe sprawdzę te doniesienia. :)

Po bardzo długiej prerwie wróciłem wreszcie do serialu "House, M.D".
Nie jestem w stanie powiedzieć dlaczego tak zwlekałem z rozpoczęciem szóstego sezonu. Mogę natomiast zdradzić, że ta odsłona przygód cynicznego lekarza bardzo mi się podobała. Mimo, że fabuła została poprowadzona zupełnie innymi torami niż poprzednio. (A może właśnie dlatego?)

Jak wielkie zaszły zmiany?!

Po pierwsze – nastąpiło zupełne odwrócenie pierwotnych proporcji.
Z sezonu na sezon twórcy poświęcali coraz więcej czasu na relacje pomiędzy głównymi bohaterami, poszczególne przypadki medyczne umieszczając na dalszym planie. W "szóstce" doszło do tego, że pojawiają się odcinki bez udziału zagadki medycznej ("Lockdown").

Można powiedzieć, że nastąpiła "Chirurgizacja" "House'a". Serial swoją formułą upodobnił się do dzieła Shondy Rhymes – "Grey's Anatomy". Tam od samego początku losy grupy stażystów były ważniejsze niż dziwne przypadki medyczne, pojawiające się w każdym odcinku. Teraz taki los spotkał także "Dr. House'a".

Sezon szósty jest najbardziej personalny ze wszystkich dotąd emitowanych. Z odcinkami w pełni skupiającymi się na sesjach terapeutycznych House'a ("Broken", "Baggage"), czy sytuacjami, które pokazują, że doktor wierzy w "karmę"; w powracanie dobra, które sami przekazujemy innym.

Szczerze mówiąc – nie przeszkadza mi taki obrót spraw. Ostatecznie serial oglądałem (i nadal oglądam) właśnie po to, żeby zobaczyć co House zabawnego powie, czy wymyśli. Nie wspominając o tym, że jego specyficzne relacje z innymi od samego początku bardzo mnie intrygowały.

Po drugie – House się zmienił!
Pobyt w szpitalu psychiatrycznym, (którego przebieg możemy oglądać w pierwszym (podwójnym) epizodzie nowego sezonu), zmienił jego nastawienie do otaczajęcej rzeczywistości. Greg zaczął bardziej się przejmować i troszczyć o innych. Bezinteresownie pomagać. Chodzić na terapię.

Właśnie skończyłem oglądać piąty sezon House'a. I muszę przyznać, że ostatnie sześć odcinków (od 5x19) to była prawdziwa jazda bez trzymanki. Większość odcinków była odmienna od reszty i posiadała w sobie element zaskoczenia, co niezmiernie mi się podobało. Ponieważ w każdym odcinku, który obejrzałem było coś naprawdę intrygującego, to chciałem powtórzyć mój zabieg opisywania każdego odcinka z osobna. :)